Αγαπητοί συμπατριώτες!
Σήμερα θυμόμαστε τα τραγικά γεγονότα των αρχών του περασμένου αιώνα, τους προγόνους μας, που εκδιώχθηκαν από τα εδάφη τους, συγγενείς και φίλους, που στερήθηκαν την ιστορική τους πατρίδα.
Το 1922 αποτελεί το σκληρό τέλος της Μικρασιατικής καταστροφής, το οποίο οι ιστορικοί αποκαλούν το τέλος της τρισχιλιετούς ιστορίας του Ελληνισμού της Ανατολής. Παρ’ όλα αυτά ο διασκορπισμένος σε όλο τον κόσμο λαός μας, είναι ζωντανός, καθώς είναι ζωντανή η μνήμη μας. Από γενιά σε γενιά την παραδίδουμε στους απογόνους μας.
Η μνήμη έγινε μέρος του κοινού γενετικού κώδικά μας. Η μνήμη και ο ακατάπαυστος πόνος, μάς αναγκάζουν ξανά και ξανά να γυρίζουμε τις πικρές σελίδες της Ιστορίας, να αναζητάμε τα αίτια όσων έχουν συμβεί, να αναλύουμε τις συνέπειες της Τραγωδίας, να είμαστε ευαίσθητοι στην ατυχία των άλλων και ολόψυχα να ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα όσων ζητούν βοήθεια.
Αυτήν την πένθιμη μέρα, ας σκύψουμε τα κεφάλια σε μία κοινή προσευχή για όλα τα αδικοχαμένα θύματα. Είθε ο Κύριος να αναπαύσει τις ψυχές τους και να μας βοηθήσει όλους εμάς να αντιμετωπίσουμε επαρκώς τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες που έρχονται από ψηλά.
Το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας Ελληνικών
Κοινοτήτων Ρωσίας
Μοιραστείτε το άρθρο:
